เมื่อสิบห้านาทีที่ผ่านมา เจมส์เพื่อนสนิทของผม ได้ส่งข้อความหนึ่งขึ้นมาที่หน้าต่างเอ็ม เอส เอ็น บอกให้ผมไปเปิดอีเมลล์ดู ความรู้สึกแรกที่รู้สึกได้ คือ จิตใจที่หดหู่ เพราะเมื่อไหร่ที่ได้คุยกับเพื่อนคนนี้ทีไร มันมักจะจิตตกให้เรารู้สึกร่วมกับมันทุกทีไป
แต่ครั้งนี้ความรู้สึกหดหู่ที่เคยมีมันกลับถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันใจ ไม่เคยคิดมาก่อนว่า อีเมล์หนึ่งฉบับมันจะทำให้เรารู้สึกดีขนาดนี้
อีเมล์ที่บอกว่า คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มีเว็บบอร์ดแล้ว (มีซะที)
ชีวิตหลังจบการศึกษา มันช่างเป็นอะไรที่ยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้ บางครั้งที่เราคิดถึงบรรยากาศเดิมๆ แต่เราก็ไม่สามารถที่จะไขว่คว้าหรือสัมผัสมันได้
สถานที่ที่เราเคยนั่งเรียน นั่งคุยกัน ได้พบเจอ พูดคุยกัน ,
ผู้คนที่เราเคยเดินผ่าน ผู้คนที่เราได้ใกล้ชิด,
เหล่าครูบาอาจารย์ที่เคยพร่ำสอน ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้
สิ่งเหล่านี้มันยังติดตรึงอยู่ในใจ หากแต่จะค่อยๆเลือนลางจางหายไปพร้อมกับกาลเวลาก็เท่านั้นเอง
แต่ทว่าวันนี้ภาพและความรู้สึกดีๆเหล่านั้นกำลังกลับมาอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ที่ยังมีจิตใจผูกพันกับสถาบันอันเป็นที่รักของตน
หวังว่าการเกิดขึ้นมาของเว็บบอร์ดนี้จะทำให้มีแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างชาว HUSO เกิดขึ้นมานะครับ
.......... ........... .........
ขอกราบขอโทษอาจารย์ทุกท่านผ่านทางเว็บบอร์ดที่ผมไม่เคยกลับไปเยี่ยมอาจารย์เลย
ขอแสดงความเสียใจต่อการจากไปของอาจารย์คริสด้วยนะครับ อาจจะช้าสักหน่อย แต่ก็หวังว่าคงไม่สายเกินไปนะครับ
..... ..... ....
ถูกต้องแล้วครับไม่ว่าน้องจะอายุเท่าใด อาวุโสขึ้นแค่ไหน หรือทำงานอะไร
เมื่อไหร่ที่เข้ามาที่นี่ น้่องก็จะมีพี่ มีเพื่อน และมีน้องอยู่เสมอครับ
ขอให้มีความสุขในที่แห่งนี้ ที่ที่เป็นของพวกเราทุกคนครับ...
พี่เสริมครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
