เงาะป่า
พระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 5
"เดินทางตามหว่างภูเขาหลวง ไม่หายห่วงน้องน้อยละห้อยไห้
เห็นบุปผาเบิกบานตระการใจ
กล้วยไม้ ร่ายช่ออรชร
ที่พุใหญ่ใกล้กันกับคูหา น้ำใสไหลซ่าจากสิงขร
หวนระลึกนึกคะนึงถึงบังอร เมื่อยามร้อนหวังจะพาเจ้ามายล
จะได้เล่นวารี ทึ่ตกพร่า จากเงื้อมผาพร่างพร้อยดังฝอยฝน
พิกุลเกิดกึ่งชายใกล้สายชล ต้องลมหล่นแลเกลื่อนเหมือนแกล้งปราย
นึกฉุกใจมิได้พานางมาด้วย จะได้ช่วยชี้ชมสมมุ่งหมาย
เหมือนไม่องอาจเช่นชาติชาย นึกอับอายเปล่าเปลี่ยวไม่เหลียวแล"
.gif)
"อกไหล่ผายผงาด องอาจไม่มีใครคู่
วาดแขนกรีดกรายซ้ายขวา ทั้งปากทั้งตาเป็นเชิงเจ้าชู้
หนุ่มหนุ่มด้วยกันไม่ขันสู้ ลาหลีกลู่หลบละลาน
ช่างกรีดก้อยร้อยมาลัย หมายใจจะไปแต่งงาน
จำปูน จำปี จำปาสารภี ล้วนมาลีกลิ่นหอมหวาน
กระตุ้งกระติ้งห้อยทิ้งพวงยาน ใครใกล้ให้เบิกบานตะการใจ"
"นัดกันว่าจะไปพูดปรึกษา ที่ไร่มันกลางป่าพนาสณฑ์
ครั้นรุ่งแจ้งแสงสีสุริยน ก็ชวนกันสองคนเดินเข้าไพร
เดินมา สองปรีดาชื่นแช่มแจ่มใส
เห็น
ชะบาป่าบานตระการใจ เก็บให้นางชมดมทัด"
