ความงดงามเหนือฟูจิซัง
ผมลังเลเล็กน้อยก่อนตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดสมอง...............เมื่อวันที่ ๒๙ มีนาคม .๒๕๔๓ เวลา ๙.๐๐น. บุรุษพยาบาล ชื่อ พงษ์ศักดิ์ เข้ามาต่อสายปัสสาวะให้ผม ผมจำได้ว่า ตอนที่เขาสอดใส่สายยางเข้าไปในท่อปัสสาวะนั้น ผมเย็นไปทั้งตัวเหมือนจะเป็นลม และยาสลบเข็มแรก ก็ถูกฉีดผสมกับน้ำเกลือ และผู้ช่วยเหลือผู้ป่วยก็ช่วยกันยกผมขึ้นเตียงรถเข็นผู้ป่วย และเข็นร่างที่เริ่มสะลึมสะลือของผมไปยังห้องผ่าตัด ระหว่างทาง มีเสียงก้องเข้ามาในสมองของผม...........อิติปิโสภควา อรหังสัมมา สัมพุทโธ วิชชาจารณสัมปัญโณ สุขโตโลกะวิทู อนุตโร ปุริสธัมสาระถิ สัทธา เทว มนุษสานังพุทโธ ภควาติ.........ผมเลยสวดมนต์บทนี้ตลอดทางไปห้องผ่าตัดครั้งแล้วครั้งเล่านับไม่ถ้วน เมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ผมก็ยังคงสวดมนต์ต่อไป.......ขณะที่พยาบาลเอาหน้ากากอ๊อกซิเจนมาครอบตรงจมูกของผม (จริงๆ แล้วมันคือยาสลบนั้นเอง) ผมก็คิดขึ้นมาว่า คนตายแล้วไปไหนกันนะ.
? และผมก็สวดมนต์ต่อ เมื่อยาสลบเริ่มออกฤทธิ์ผมรู้สึกง่วง แต่ก็ยังไม่หลับ ผมได้ตั้งจิตอธิษฐานว่า "หากข้าพเจ้า ยังสามารถทำประโยชน์ให้กับนักเรียนออทิสติกได้ ขอให้ข้าพเจ้ามีชีวิตรอด จากการเข้ารับการผ่าตัดสมองในครั้งนี้ และขอให้ข้าพเจ้ากลับไปทำงานได้ดังเดิม และลมหายใจที่เหลืออยู่ของข้าพเจ้าขอมอบให้แก่นักเรียนออทิสติก" แล้วผมก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดไป และถูกยกขึ้นไปนอนคว่ำบนเตียงผ่าตัด ทุกอย่างรอบๆ ห้องผ่าดัดเริ่มหมุน ราวกับว่า ผมกำลังจะข้ามมิติยังไงยังงั้น ผมสังเกตุเห็นพื้นห้องผ่าตัดรางๆ รู้สึกว่าจะปูด้วยกระเบื้องปาร์เก้ชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ สีเขียวผสมสีน้ำตาล และผมยังได้ยินเสียงเพลงป๊อบที่วัยรุ่นกำลังฮิตอยู่ในขณะนั้นด้วย นั่นคือความทรงจำสุดท้ายของผม ผมเริ่มสวดมนต์ต่อ และหลับไปพร้อมกับบทสวดมนต์อิติปิโส...........นั่นเอง ผมกำลังจะออกเดินทางท่องเที่ยวไปที่ไหนนะ แล้วจะได้กลับมาหรือเปล่า?
//////
////
//
/
/
/
/
/
/
/
/
/
ช่วงเวลาแห่งความโหดร้ายในชีวิตได้ผ่านมาแล้ว ๘ ปี และเมื่อรอดชีวิตมาแล้วก็ให้สัญญากับตัวเองไว้ว่า จะใช้ลมหายใจที่ได้รับคืนมาทุกๆ วินาทีให้มีความสุขที่สุดและมีประโยชน์ที่สุดราวกับว่า เป็นวันสุดท้ายในชีวิต เมื่อมีโอกาสได้ไปเรียนที่ประเทศญี่ปุ่น ก็มีความใฝ่ฝันว่าจะต้องไปปีนฟูจิซังสักครั้ง (ทั้งที่สภาพร่างกายก็ไม่ค่อยอำนวย)
For climbing Mount Fuji, someone will probably quote: "You are wise to climb Fuji once and a fool to climb it twice."
เมื่อได้มีโอกาสไปปีนมาแล้วก็เริ่มเห็นด้วยกับคำกล่าวข้างต้น เพราะทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่จุดเริ่มต้นคือชั้น ๕ ของฟูจิซัง ผ่านชั้น ๖ ก็ยังเดินสบายๆ แต่เมื่อเริ่มขึ้นชั้น ๗ เส้นทางเริ่มแคบและเต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่ หน้าผาสูงชัน ชั้น ๗ ยังแบ่งออกเป็นฐานย่อยๆ อีก ๙ ฐาน ตั้งแต่ ๗.๑ ถึง ๗.๙ ก่อนจะถึงชั้น ๘, ๙, ๑๐ ตามลำดับ การปีนฟูจิซัง จะต้องปีนให้ถึงชั้น ๘ ถึงจะมีทางลง ฉะนั้นใครที่คิดจะไปปีนฟูจิซัง ก่อนที่จะก้าวเดินผ่านชั้น ๕ ไปนั้น ขอให้ตัดสินใจให้แน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเจออะไรข้างหน้าก็จะต้องปีนให้ถึงชั้น ๘ เพราะถ้าผ่านชั้น ๕ ไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น
ในคืนวันเสาร์ที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๕๔๙ เวลาประมาณ ๒๑.๐๐น. พวกเราก็เริ่มเดินออกจากชั้น ๕ ผ่านชั้น ๖ และเมื่อถึงชั้น ๗ ฝนเริ่มตกปรอยๆ พวกเราก็เริ่มแบ่งกลุ่มไปตามสมรรถภาพทางร่างกายของแต่ละคน ซึ่งก็แน่นอนว่า ผมก็ต้องอยู่ในกลุ่มรั้งท้าย โดยมีกอล์ฟ เพื่อนร่วมชะตากรรม คริๆๆ น้องพลัง พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล คอยดูแลและเป็นกำลังใจ เนื่องจากสภาพร่างกายไม่อำนวยก็เลยปีนไปได้ช้ามาก ต้องพักอยู่เป็นระยะๆ
เมื่อปีนไปถึงชั้น ๗.๓ ขณะที่นั่งพักอยู่ ก็เริ่มหายใจติดๆ ขัดๆ มือเย็นเฉียบ ชาวอินเดีย ที่นั่งอยู่ข้างๆ คงสังเกตเห็นอาการ ก็เลยเข้ามาถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า? และช่วยถูฝ่ามือของผมเพื่อให้ความอบอุ่นและบอกให้เพื่อนของเขาเข้ามาช่วยถูมืออีกข้างของผมด้วย แต่อาการก็ยังทรงๆ อยู่ ชาวอินเดียเลยให้เพื่อนของเขาไปเอาอ๊อกซิเจนมาให้ผม แต่ผมบอกว่า ของผมก็มีแต่อยู่ในกระเป๋าเป้ เขาพยายามหาก็หาไม่เจอเพราะมืดมาก ตอนนั้นผมพอจะอาการดีขึ้นมาบ้างก็เลยมีสติ เรียกให้พี่นกมาช่วยหยิบอ๊อกซิเจนให้ เมื่อพักอีกสักครู่ก็เริ่มปีนต่อ แต่เมื่อดูเวลาแล้ว ถ้ายังปีนด้วยความเร็วขนาดนี้คงไปไม่ถึงชั้น ๑๐ แน่ๆ น้องพลังก็เลยให้พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล ล่วงหน้าไปก่อน ณ วินาทีนั้น ผมประมาณตัวเองแล้วว่า ผมจะปีนให้ถึงชั้น ๘ ก็พอแล้ว (ปีนให้ถึงทางลง คริๆๆ) ยึดตามคำกล่าวที่ว่า
DO NOT feel bad if you have to call it quits, for any reason, before you reach the top.
ราตรีนี้อีกยาวไกล
ขณะที่ปีนผ่านในแต่ละฐานของชั้น ๗ ผมกับกอล์ฟก็ผลัดกันหยุดพักบ้าง ล่วงหน้าไปบ้าง โดยมีน้องพลังคอยเป็นกองเชียร์ คริๆๆ พอปีนมาถึงชั้น ๗.๕ ผมก็เลยบอกให้น้องพลัง เดินล่วงหน้าไปรอที่ชั้น ๗.๖ แล้วพวกผมจะค่อยๆ ปีนกันไป ๒ คน ขณะที่ปีนกันไป พอผมรู้สึกเหนื่อยก็จะนั่งพัก นอนพักตามโขดหิน โดยที่ไม่ได้คำนึงเลยว่ามันจะสกปรกหรือชื้นแฉะแค่ไหน? จะมีสัตว์ร้ายหรือเปล่า? ขณะที่นั่งพัก นอนพักอยู่นั้นฝนก็ยังคงตกปรอยๆ เพื่อนร่วมทางที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คนแล้วคนแล้วที่เดินผ่านผมไป มีทั้งชาวญี่ปุ่น ชาวต่างชาติอื่นๆ วัยรุ่นหนุ่มสาว เด็กๆ ที่มากับพ่อแม่ หรือคนมีอายุ บ้างก็มองแล้วเดินผ่านไป เพราะเห็นเป็นเริ่องคุ้นตาที่มีคนหยุดพักข้างทาง บ้างก็เข้ามาถามว่า เป็นอะไรมากหรือเปล่า? ไปไหวไหม? บ้างก็เข้ามาให้กำลังใจว่า พยายามๆ เข้านะ สู้ๆ ทั้งภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส (เท่าที่ฟังออก) ทำให้รู้ได้ว่ามีผู้คนมากมายจากทั่วทุกมุมโลกที่มาพิชิตฟูจิซัง และต่างก็เข้าใจความรู้สึกเหนื่อยล้าของเพื่อนร่วมทางแต่ละคน แล้วจะมีสักกี่คนที่ได้สมหวังก้าวไปถึงชั้น ๑๐ ของฟูจิซัง?
พระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้า
หลังจากความพยายามปีนป่ายอยู่หลายชั่วโมง ผมก็สามารถปีนมาถึงชั้น ๗.๙ และได้ทันดูพระอาทิตย์ยอแสงท่ามกลางทะเลหมอกยามเช้าที่ชั้น ๗.๙ ได้เห็นแล้วก็ทำให้คลายความเหนื่อยล้าลงมาบ้าง ขณะที่กำลังถ่ายรูปอยู่นั้นก็ได้เจอต่ายกับเปิ้ลออกมาจากโรงแรมที่ชั้น ๗.๙ ได้พักเหนื่อยสักครู่ ก็ต้องเดินไปที่ชั้น ๘ เพื่อที่จะเดินลงไปที่ชั้น ๕ พอไปถึงชั้น ๘ ก็ได้เจอน้องบอลกับน้องต้นออกมาจากโรงแรมที่ชั้น ๘ ก็เลยเดินลงไปที่ชั้น ๕ ด้วยกัน ในที่สุดผมก็เดินลงมาถึงชั้น ๕ เวลา ๙.๔๕น. ของวันอาทิตย์ที่ ๒๗ สิงหาคม ๒๕๔๙ โดยสวัสดิภาพ
สุดท้ายนี้
ขอบคุณ สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นฯ ที่จัดสัมมนาและทัศนศึกษาฟูจิซังให้กับนักเรียนไทย
ขอบคุณ ชาวอินเดีย ๒ คน ที่ช่วยต่อลมหายใจ ให้ผมสามารถปีนไปจนถึงชั้น ๘ และเดินกลับลงมาที่ชั้น ๕ ได้
ขอบใจ พี่นก เบน ต่าย และเปิ้ล ที่คอยดูแลและเป็นกำลังใจ และไม่ทิ้งกันในยามที่รู้สึกอ่อนล้า
ขอบใจ น้องต้นที่ช่วยประคองลงมาจากฟูจิซัง (ผมไม่สามารถทรงตัวได้ดี เบรคตัวเองไม่ได้เวลาลงเนินซึ่งเป็นผลข้างเคียงหลังจากการเข้ารับการผ่าตัดสมองเมื่อ ๘ ปี ที่แล้ว) และน้องบอลที่คอยเป็นกำลังใจและช่วยประคองเวลาจะนั่งพักหรือลุกขึ้นยืน
ขอบใจ กอล์ฟ เพื่อนร่วมทาง ที่เป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน นั่งพัก นอนพักตามโขดหินใกล้ๆ กัน ในที่สุด เราก็กลับมาถึงชั้น ๕ ได้ก่อนเวลารถออก
สุดท้าย ขอบใจ หมอพลัง (นายก สนทญ. รุ่นที่ ๖๗) ที่คอยดูแลและให้กำลังใจ เป็นเพื่อนร่วมทาง คอยนำทางว่าให้เดินไปทางไหน และช่วยให้ฝันของพี่เป็นจริง ได้ปีนฟูจิซัง ซึ่งจริงๆ แล้ว พลังน่าจะได้ไปดูพระอาทิตย์ยามเช้าที่ชั้น ๑๐ แทนที่จะเป็นชั้น ๗.๙ ขอบใจจริงๆ พลังได้พิสูจน์แล้วว่า May the "Force" be with you! ไม่ได้เป็นเพียง Signature ในWebboard เท่านั้น
ความงดงามของฟูจิซังยังคงรอคอยให้ทุกคนได้ไปพิสูจน์ และจะเป็นความทรงจำที่ดีๆ ของผมตลอดไป แต่สิ่งที่อยู่เหนือความงดงามทั้งปวงก็คือ ความงดงามของจิตใจที่โอบอ้อมอารีและมิตรภาพความเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือดูแล เป็นกำลังใจซึ่งกันของเพื่อนร่วมทางทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักกันมาก่อน
