เรื่องของวองโซ

[Chanchai & Malee]

วองโซ ผู้โชคดี

วองโซ เป็นสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ วัย ๘ ปี ซึ่งเพิ่งเกษียณอายุจากภารกิจของสุนัขดมยาเสพติดสังกัดกองทัพเรือที่สัตหีบ หลังจากปฏิบัติภารกิจช่วยราชการมาเกือบตลอดชีวิตด้วยความซื่อสัตย์จงรักภักดี เมื่อถึงวัยปลดประจำการ วองโซถูกนำมาใส่กรงแคบๆ  มีอาหารให้กินทุกมื้อ แต่ครูฝึกคู่ใจไม่สามารถมาดูแล พาวิ่งออกกำลังกายได้อีกต่อไป เพราะเขาจะต้องรับลูกหมารุ่นใหม่ไปฝึกตามวงจร

วองโซจึงได้แต่กินแล้วนอนในกรงแคบๆ ร่างกายที่เคยแข็งแรงปราดเปรียว ก็อ่อนแรง ลงทุกวัน เพราะไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลย วองโซเริ่มอ้วนเอาๆ แววตาแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา เพราะขาดอิสรภาพที่เคยออกวิ่งอย่างร่าเริงเคียงคู่นายฝึกระหว่างที่ยังรับราชการอยู่ในกองทัพเรือ ถ้าพูดได้ วองโซคงอยากบอกว่า นี่หรือคือผลตอบแทนของการตรากตรำงานหนักมาตลอดชีวิตจวบจนวันเกษียณ ด้วยการขังลืม ช่างเป็นบำเหน็จบำนาญที่เสือกไสมาให้อย่างน่าเอน็จอนาถยิ่งนัก

และแล้ววันหนึ่ง คุณหมอธาดา เวสารัชชนันท์ รองผอ.โรงพยาบาลอาภากรเกียรติวงศ์ มาพบเข้า เกิดความสงสารและหดหู่ในชะตากรรมของวองโซ จึงทำเรื่องขอไปเลี้ยง วองโซได้รับอิสรภาพอีกครั้ง ก้าวแรกที่เดินออกจากกรงขัง วองโซเดินไม่ไหว เพราะขาแข้งไร้เรี่ยวแรงเนื่องจากขาดการออกกำลัง กะปลกกะเปลี้ย ไม่สามารถรับน้ำหนักตัวที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมากมายระหว่างที่กินนอนอยู่แต่ในกรง จนคุณหมอธาดาต้องหาไม้กระดานมาทำทางลาดไปยังเบาะที่นั่งในรถ และลากวองโซขึ้นรถกลับบ้านไปด้วยกัน

ชีวิตของวองโซเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คุณหมอธาดาให้การรักษาอย่างเอาใจใส่ และพาวิ่งออกกำลังกายที่ชายหาด วองโซได้เริงร่า เล่นน้ำทะเลทุกวัน ได้วิ่งไปวิ่งมากระโดดโลดเต้นอย่างอิสระ และได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมจากคุณหมอผู้เป็นนายคนใหม่  วองโซในวันนี้น้ำหนักลดลงแล้ว สุขภาพแข็งแรงดังเดิม ที่สำคัญคือหัวใจที่เหี่ยวเฉาหมดอาลัยตายอยากจากเมื่อครั้งที่เศร้าซึมอยู่ในกรงขัง ได้รับการเยียวยาจนกลับมาเป็นวองโซตัวใหม่ที่มีความสุข และพร้อมที่จะรักนายใหม่ของมันอย่างสุดหัวใจตราบจนอายุขัย

เรื่องของวองโซจบลงแล้วอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง ท่ามกลางการเอาใจช่วยของหลายๆ คน ...แต่ยังมีเพื่อนร่วมรุ่นของวองโซอีก ๘ ตัว ที่ยังรอคอยวันนี้อยู่ในกรง พวกเขาคงจะยินดีกับวองโซ ที่มีผู้มารับอุปการะ ส่วนชะตากรรมของเขาเหล่านั้น ใครจะเป็นผู้กำหนด เขาจะต้องกินแล้วนอน เดินอยู่ในกรงแคบๆ ไปอีกนานเท่าใด  เขาจะต้องโศกเศร้าใจไปกับชีวิตบั้นปลายที่ต้นสังกัดไม่เห็นประโยชน์จากเขาไปจนวันตายหรือ

ถ้าคุณอ่านเรื่องของวองโซแล้ว ส่งเมล์นี้ต่อไปให้เพื่อนผู้รักหมา อาจจะมีคนอยากไปเยี่ยมเพื่อนๆ อีก ๘ ตัวของวองโซ ก็สามารถไปเยี่ยมได้ที่ฐานทัพเรือสัตหีบในเวลาราชการ พวกเขาจะดีใจทุกครั้งที่เห็นคนเดินผ่าน จะเห่าทักทายอย่างมีความหวัง แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่นาที แต่ก็เท่ากับได้เติมน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจให้กับสุนัขทหารของชาติผู้มีคุณต่อแผ่นดิน

จะดีไปกว่านั้น ถ้าคุณมีกำลังพอที่จะพาเขากลับบ้านด้วยได้ มีกำลังทรัพย์ที่จะดูแลสุนัขชั้นดีมีการศึกษา มีวินัย วัย ๘ ขวบ ที่รอความรักความเอาใจใส่จากคุณอยู่ทุกลมหายใจ คุณสามารถขอรับไปอุปการะได้ทันทีโดยไม่มีค่าตัว

จะดีที่สุด หากกองทัพเรือรักสุนัขเหมือนกับที่สุนัขรักแผ่นดิน ปรับนโยบายใหม่ที่จะหยิบยื่นชีวิตที่ผาสุกให้กับสุนัขที่ถูกใช้งานจนวัยเกษียณ เขาก็เป็นข้าราชการของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเช่นเดียวกับคุณ เกษียณอายุในวัยหกสิบเหมือนคุณอีกนั่นแหละ คุณเองคงไม่อยากจบชีวิตวัยเกษียณอันทรงเกียรติของคุณอยู่ในกรงแบบนี้ แค่จ้างแรงงานคนไม่กี่คนมาช่วยดูแลคงไม่สิ้นงบประมาณไปสักเท่าไหร่ จะได้มีคนพาเขาออกวิ่ง ได้ออกกำลังกาย พูดคุยกับเขา กอดรัดสัมผัสเขาอย่างรักใคร่ ทำให้เขาเห็นหน่อยว่าชีวิตเขาก็มีความหมาย  ไม่ใช่ทอดทิ้งราวกับเป็นสิ่งของเหลือใช้ที่หาประโยชน์อันใดไม่ได้ และรอความตายไปวันๆ

ประทานพร  สิงหะ
081-685 8640
20 /07/2008

[molwatoo]

ท่านชาญไชย....มีสุนัขเฝ้าบ้าน...เรอะยัง คร้า
ไปรับ เพื่อนๆวองโซ...มาเป็นลูกซะตัวเป็นไง
โกลเด้นรีทีฟเวอร์ ด้วย มีชาติตระกูลอยู่นา
แต่ อาจ จะมาแย่งข้าวพ่อกิน เยอะหน่อย ฮาๆๆ   

[Chanchai & Malee]

อยากเลี้ยงเหมือนกัน แต่เกรงใจคุณภรรยาเป็นภูมิแพ้ จ้า

[molwatoo]

อยากเลี้ยงเหมือนกัน แต่เกรงใจคุณภรรยาเป็นภูมิแพ้ จ้า

ภูมิแพ้...ขนสุนัข  มิเป็นไร
อย่าเป็น ภูมิแพ้ สามี ก้อแล้วกัน .....ฮาๆๆ

[jo:oui]

 

[nuch]

อยากเลี้ยงเหมือนกัน
แต่ลูกชาย 4 labrador ยังไปไว้อยู่บ้านย่าเลย อิอิ

[Oui]

เพิ่งได้อ่านจาก forward mail เจ้าวองโซ ยังโชคดี ที่ไม่ต้องอ้วนตาย
แต่เพื่อน ๆ นี่ซิ คงต้องอ้วนตาย กินแล้วนอน นอนแล้วกินต่อ น่าจะปล่อยไปอยู่วัด หรือข้างถนน จะได้มีอิสระ เสรี     ขอคิดแทนนิดนึง 

[Nuanjaree]

อยากเลี้ยงอยู่เหมือนกันแต่ด้วยจำกัดเรื่องพื้นที่ แล้วก็กลัวไปรบกวนเพื่อนบ้าน คิดว่าถ้าไปอยู่บ้านนอกเมื่อไรนะ จะเลี้ยงซักฝูงเลย แล้วใครพอรู้บ้างมั้ยว่าเค้าให้เราแบบมีเงื่อนไขหรือเปล่า เพราะเห็นที่เค้าตอบใน website บอกว่าส่วนใหญ่คนเลี้ยงจะเอาไปเลี้ยงเอง

[Schwatz]

ไม่ใช่ประเด็นที่เราจะคิดรับไปเลี้ยงต่อ แต่รัฐบาลหรือหน่วยงานที่รับผิดชอบจะต้องคิดต่อว่าจะบริหารปัญหานี้อย่างไร หลังปลดระวางสุนัขเหล่านี้  เพราะเรียนผูกต้องเรียนแก้
-อย่างโง่ ๆ ก็ขยายกรง หรือเลี้ยงในโรงเลี้ยงรวมที่สามารถวิ่งไปวิ่งมาและมีปฏิสัมพันธ์กับหมาตัวอื่นได้ (ทำหมันก่อน จะได้ไม่มีลูก หรือแยกโรงตัวผู้-ตัวเมียออกจากกัน) อย่างน้อยก็น่าจะไม่อ้วนเกินไป ควบคุมอาหารให้พอดี อย่าสักแต่เทใส่ถาด
-มีหน่วยงานที่รับเลี้ยงสุนัขจรจัด พิการ สามารถนำไปรวมกับที่นั่นได้ โดยรัฐช่วยออกค่าใช้จ่าย
-ฝึกต่ออีกนิดให้สามารถปรับตัวเป็นสุนัขบ้านที่ดีได้ น่าจะมีคนอยากได้สุนัขที่เคยผ่านงานฝึกมาแล้วไปเลี้ยงไว้ ใช้งานเฝ้าบ้าน ดูแลความปลอดภัยในสถานที่   

[NT]

ฝากให้ กบข. (กองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ) โปรดทราบและดูแลช่วยเหลือด่วน กระทรวงกลาโหม หน่วยงานต้นสังกัด แก้ไขด่วน

[Chanchai & Malee]

อืม... เห็นด้วยกับคำแนะนำข้างต้น จังครับ
เพราะวองโซ รับราชการเหมือนกัน

[NT]

หัวใจเดียวกันก็ต้องเข้าใจกัน  แต่ถ้ามองโลกในแง่ดีวองโซยังโชคดีกว่าข้าราชการบางคน เพราะโดนขังหลังจากเกษียณแล้ว แต่ข้าราชการบางคนโดนขังตั้งแต่ยังอยู่ในวัยฉะกันอยู่เลย..เฮ้อ.กลุ้ม

[Jzaa]

อ่านแร้วน้ำตาซึม น่าสงสาร เหมือนดูหนังดูละคอนเกี่ยวกับหมาๆ ร้องไห้ทุ้กที

[Chanchai & Malee]

ถนนปากทางหมู่บ้าน มีอยู่ตัวนึงชอบไล่กัดรถสีขาว กับ Taxi ไม่รู้เป็นไง
ใครพอรู้เหตุผลไหมครับ

[Jzaa]

แหมพี่ไก่ อย่างงี้ถ้าตอบไปก้อรุ้จักภาษาหมาอ่ะสิ 555
หมาที่ปากซอยแถวบ้านก้อเหมือนกันพี่ ไม่ชอบเสียงดัง
ถ้าใครบิดมอไซดังๆ มันจะหมั่นไส้วิ่งไล่กัดซะงั้น แต่ถ้าใคร
ขี่แบบสุภาพมันก้อจะยิ้มให้ด้วย ลองสังเกตหลายครั้งแระ
มันคงไม่ชอบเดกแว้นกะสก๊อยอ่ะจ้ะ รุ้จักภาษาหมานิดหน่อย