ความทรงจำที่เคยมี กับครูที่ชื่อคริสโตเฟอร์ แอล คอนลี

[tukky ผีน่ารัก]

อยากให้พี่ๆน้องๆที่เคยได้มีโอกาสเรียนกับอ.คริส มาร่วมกันแชร์ความทรงจำที่ได้เกิดขึ้นระหว่างอาจาร์ยคริสกับพวกเรา..เพื่อเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำที่งดงามตลอดไป...

[tukky ผีน่ารัก]

วันแรกที่ได้เข้ามาเรียนที่มหาลัย...จำได้แม่นเหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นาน...ครั้งแรกที่ได้เรียนกับอ.คริส..เห็นครั้งแรก..นึกในใจฝรั่งอะไรทำไมเตี้ยจัง...อ.พี่คริสอย่าโกรธหนูเลยนะค่ะ..แค่คิดในใจเฉยๆ..แต่เรียนไปเรียนมาก้อเริ่มตกหลุมรักฝรั่งร่างเล็กคนนี้เพราะอ.สอนสนุกมีวิธีสอนที่ไม่ให้เราเบื่อ ตื่นเต้นตลอดเวลา...อาทิเช่นเห็นว่าวันนั้นอนุชิดาหรือนทีไม่มาเรียน...เทสต์เก็บคะแนน...ตื่นเต้นไม่ล่ะ...โดนตลอดบางครั้งก้อเช็คชื่อ...แล้วก้อกระแนะกระแหนว่าซมซานมาทุกคาบไม่เคยขาดดีกว่านิสิตบางคน...มีงี้อีก...ตลอดเวลา 4 ปี เจอหน้าอ.คริสทุกวัน..ไม่เว้นแม้วันหยุดราชการ...ก้อยังเจอแกที่ตลาดน้อย..มาซื้อกับข้าวให้หมา..และก้อซื้อทุเรียนด้วย..ฝรั่งอะไรชอบกินทุเรียน...ใครยังจำได้ว่าอ.คริสเคยเล่าประวัติเรื่องทุเรียนมาเขียนต่อหน่อยนะ.แชร์ๆกันหน่อย

[asreeinsomnia]

ส่วนหนึ่งได้นำเสนอไปใน ลิงค์ที่ แสดงความคารวะแล้ว อันที่จริง แกเป็นสัญลักษณ์ของ ภาควิชาภาษาตะวันตก หรือ อาจจะเป็น ของ ฮิวโซเลยก็ว่าได้  ผมเอง เป็น นิสิตใหม่ในปี 37 ที่มาจากภาคใต้ การพบปะอาจารย์ ครั้งแรก ทำให้ ทึ่ง กับ อ.ฝรั่งที่ พูด มาก และทำให้เราได้อมยิ้ม ได้ในทุกคาบ เรื่องที่จำไปอีกนาน คือ ผม ลายมือ แย่มาก แม้ว่า จะคัดมาแล้วแต่ก็ไม่ผ่าน เป็น 1 ใน 2 นิสิต เอกอังกฤษ รหัส 37 ที่ ต้องพิมพ์ แล้ว ส่ง เพราะแกบอกว่า อ่านลายมือผมไม่ได้ (ในความหมายคือไม่ได้เรื่อง) ก่อนจบทำให้เราได้เตรียมตัว เผชิญ ชีวิต ด้วยการที่ อาจารย์จะสอน อังกฤษธุรกิจ เพื่อให้เรามีประสบการณ์ต่างๆในการออกไปหางานทำข้างนอก โดยที่ แกจะนำเรื่องราวของการทำงานของรุ่นพี่ๆ มาเล่าให้ฟังในคาบเรียนเสมอ ให้เราได้รู้ว่าเราเหมาะกับงานประเภทใดบ้าง อาจารย์จะสัมภาษณ์เราในคาบเรียนที่ให้เราแต่งตัวเหมือนจะไปสมัครงาน สัมภาษณ์โดยถามทัศนะคติ แนวคิดเห็นต่างๆ ส่วนใหญ่จะออกการเมือง แต่แกบอกว่า เธอเหมาะจะเป็น ครู ตกใจมากแกถามเพราะอะไร คำตอบคือ เธอ ชอบอธิบาย แม้ใจปัจจุบันผมไม่ได้เป็นครู แต่เพราะ พ่อ แม่  และพี่ชาย เป็นครูนี่กระมังที่ทำให้ อ.ฝรั่งคนหนึ่ง ล่วงรู้ถึง พื้นหลังผมที่พ่อแม่เป็นครู และมันคงออกอาการของ ครูให้ อ.คริสเห็น  อาจารย์ ผม ตระหนักตัวเองอยู่เสมอครับว่าผมเป็น เอกอังกฤษปลายแถว แต่ก็ ไม่เคยลืม แนวคิดในการสมัครงานและทัศนคติต่างๆที่ อ.คริสได้มอบให้ แม้เรื่องของ ความรักของ หนุ่มสาวก็ด้วย ครั้งหนึ่ง แกหยุดสอนและ หันมาเล่าเรื่องของ นิสิต ชายหญิงคู่หนึ่งที่รักกัน ในสมัยเรียน แต่ จำ พรากจาก เมื่อต้องออกไปทำงาน พวกเราฟังกันนิ่ง วิกฤติเศรษฐกิจปี 40 ปีที่ รหัส 37 จบ หากไม่ได้อาจารย์คอยแนะนำเรื่องการทำงานและสมัครงาน พวกเราคงปรับตัวกันไม่ได้ ครั้งหนึ่งเรื่องการทำงานสายการบินอันเป็นงานในฝันของพวกเรา แกเคยบอก ว่า จะเป็น สจ๊วต หรือ แอร์ รหัส 37 คงไม่มี พวกเราบอกว่าอยู่กราวด์ก็ได้ แกเลยบอกว่า จะอยู่กราวน์ยังลำบาก หากเขารับให้ทำงาน คงจะเป็นตำแหน่งอันเดอร์กราวน์ ครั้งหนึ่ง เพื่อนที่อยู่ จ.แพร่ ในรุ่นจะรู้ เป็น หญิงร่างเล็ก แกบอกว่า ถ้าเธอจะทำงานสายการบินต่างประเทศ คงเป็น "ปิ๊กมี่ แอร์ไลน์" ฮาสิครับ มันคงไม่จบที่จะนำเสนอ ให้ได้ทราบว่า 37 เรามีความรู้สึกอย่างไรกับอาจารย์ แต่ อาจารย์ทำให้เราไม่ด้อย และ รู้จักศักดิ์ศรี ของ เอกอิ้ง ม.น. ทำให้เรากล้าที่จะไป แข่ง กับ มหาวิทยาลัย อื่นๆได้ เพื่อนๆ รหัส 37 ว่าอย่างไร เรามาร่วมแบ่งปัน           ด้วยความเคารพอาจารย์ คริส  ผม ร.ท.อัสรีย์  อัสมะแอ รหัสนิสิต 37261922

[Schwatz]

ของเราได้เรียน 2-3 วิชาเองกระมัง เอกไทยนี่นา ก็สนุกดี แต่ตอนนั้นคือเด็กมาก ขี้เกียจ และมีทัศนคติบางอย่างไม่ดีกับภาษาอังกฤษ เลยรับอะไรได้ไม่มาก เข้าหุซ้ายทะลุหูขวา

ได้มาพัฒนาตนเองในด้านภาษาอังกิดเมื่อจบแล้ว เจอสถานการณ์จริง เลยได้ขุดของเก่ามาใช้ เลยพบว่าตัวเองเป็นประเภทประสบการณ์นิยม ชอบเจอของจริงแล้วเรียนจากของจริง

ย้อนกลับไปมอง ทำไมเราแย่จังว่ะ 

[AEDAK]

ถึงแม้จะเป็นเด็กหลังห้อง เรียนไม่ดี กลัวอาจารย์ฝา-หรั่ง แต่อาจารย์ก็ไม่ละเลยพยายามดึงเด็กหลังห้องให้กล้าที่จะมาพูดหน้าห้อง พูดผิดพูดถูกบ้าง อาจารย์ก็แนะนำให้ไปปรับปรุง ในห้องมีเด็กหลังห้องไม่กี่คน แต่ทุกคนก็กล้าพูดมากขึ้นเพราะอาจารย์ค่ะ


 

[Kobchaigolf]

สำหรับผม อาจารย์คริส ไม่ได้ให้เพียงความรู้ภาษาอังกฤษให้เท่านั้น แต่ท่านยังสอนให้ผมได้รู้จักและเรียนรู้กับ "ชีวิต", ดำรงตนเป็นตัวอย่างให้ผมได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของ "การให้" ที่แท้จริง, ให้แม้กระทั่ง "อภัย" ในเวลาที่ผมทำผิดหรือมีความคิดที่โง่เขลาเบาปัญญา

โชคชะตา (Destiny) เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์มาก ท่านเกิดและโตจากสถานที่ที่หนึ่งที่อยู่ห่างจากประเทศเราไปเกือบครึ่งโลก แต่ ก็เป็นเพราะโชคชะตาที่ทำให้ ผมและรวมถึงพี่ๆน้องๆอีกหลายท่านที่ได้มีโอกาสมาพบและเป็นศิษย์ของอาจารย์คริส

วันนี้ วันที่อาจารย์ท่านได้จากพวกเราไปแล้ว แต่ผมก็ยังมีความเชื่ออยู่เต็มเปี่ยมว่า ปณิธานและความตั้งใจ หรือ อาจจะเรียกว่า "อุดมการณ์ของอาจารย์คริส" จะยังคงอยู่ต่อไป ผ่านพวกเราที่เป็นเหมือนผลผลิตทางความคิดของอาจารย์ ตราบนานเท่านาน

สำหรับอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่
สำหรับอาจารย์ผู้ให้..."ชีวิต"
อาจารย์คริสโตเฟอร์ แอล คอนลี่
จาก Pee Korp (ออกเสียงตามที่อาจารย์เรียก) รุ่น 27

[natt]

ทุกครั้งที่มีการทดสอบ.....
อาจารย์จะพูดเสียงดังว่า....ข้อละสามล้านคะแนนนะ

ทุกครั้งที่เข้าห้องเรียนหรือห้องสอบสาย.....
อาจารย์จะพูดว่า....Good Night ราตรีสวัสดิ์ นะ

ทุกครั้งที่ประกาศผลสอบ.....
อาจารย์จะเขียน..รูปหลุม..ใครสอบไม่ผ่านชื่อและคะแนนก็จะกองกันอยู่ในหลุม..ใครสอบผ่านชื่อและคะแนนก้อจะบนหลุมขึ้นไป
Help me.!  Help me, please..! 

มนุด..ปี 2522

[tukky ผีน่ารัก]

 อาจารย์เป็นคนแรกที่นำเพลง baby can i hold you ของ Tracy chapman (เขียนถูกป่าวไมรุ) มาประกอบในการสอน..จากวันนั้นถึงวันนี้...เนื้อเพลงเพลงนี้ยังจำอยู่ไม่ลืม....

[TackTui]

ทุกวันนี้ยังคงระลึกถึงพระคุณของอาจารย์คริสอยู่เสมอ ยังเคยพูดกับเพื่อน ๆ ที่เชียงใหม่ว่า "ที่เราได้ดีหรือประสบความสำเร็จอยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะอาจารย์คริสจริง ๆ " พวกเราทุกคนจึงเคารพและรักอาจารย์มาก เสียใจอย่างเดียวที่วันรวมพลฯ พวกเราทางเชียงใหม่ รหัส 32 ไม่มีโอกาสไปร่วมงานนั้น เสียใจจริง ๆ

จริง ๆ เป็นคนชอบเรียนภาษาอังกฤษมานานแล้ว ถึงแม้จะเรียนไม่ค่อยเก่งก็ตามที ทุกครั้งที่ต้องไปเรียนวิชานี้จะรู้สึก สนุก และกระตือรือร้นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะวิชาอาจารย์คริส อาจารย์สอนสนุก มีวิธีการสอนที่ไม่เหมือนใคร มีหลักให้จดจำง่าย ..และเนื่องจากอาจารย์เป็นผู้ชายหลายอารมณ์ เวลาเรียนลุ้นทุกครั้งว่าวันนี้จะเรียนกะอาจารย์ด้วยอารมณ์ไหน เพราะมาแต่ละครั้งไม่ค่อยจะซ้ำกัน อาจจะเป็นวิธีการสอนอีกแบบหนึ่งก็ได้  อะไรก็ไม่ลุ้นเท่าตอนประกาศคะแนนสอบซึ่งจะเรียงอันดับ 1 จนถึงสุดท้าย พร้อมระบุชื่อไม่ใช้รหัสนิสิต งานนี้ก็เป็นอันรู้กันว่าใครอยู่ตรงไหน ไม่เพียงแค่รุ่นเรารู้เท่านั้น รุ่นพี่ รุ่นน้องรู้กันหมด เพราะแปะหน้าห้องอาจารย์ให้สามารถดูได้ตลอดเวลา และนี่ก็อาจจะเป็นวิธีการกระตุ้นการเรียนของนิสิตอีกเช่นกัน

ขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้เราประสบความสำเร็จในทุกวันนี้ และทำให้เราภูมิใจที่ได้เป็นนิสิตคณะมนุษยศาสตร์ เอกวิชาภาษาอังกฤษ ของมหาวิทยาลัยนเรศวรค่ะ  แต๊ก..ชวนมนัส พิณเผือก รุ่น 32

[shangpi]

มีอยู่ครั้งนึง จำได้ไม่ลืมเลยว่า เริ่มเข้าเรียนตอน 8.30 น. ใครมาหลัง แปดโมงครึ่ง ประตูห้องปิดจ้า ท่านผู้ชม...เข้าห้องเรียนไม่ได้เล้ย... เคาะก็ไม่เปิด..จนหลังเก้าโมง ค่อยเปิดประตูห้อง..สนุกกันไม๊จ้า วิชาอ.คริส ไม่มีใครสายเล้ยยยยยสักคนเดียว..
อีกอย่างนึง..ถ้าปิดเทอมใหญ่ก็หลายเดือนหน่อย เปิดเทอมวันแรก ถ้าเป็นวิชาอ.คริส นักเรียนเอกอังกฤษเต็มห้อง ไม่มีขาดสักคนเดียว..เนื่องจากว่า วันแรกหลังปิดเทอมใหญ่ มีการสอบเก็บคะแนนเล้ย ดังนั้นนักเรียนเอกอังกฤษมาครบค่ะ...

[Last-SWUP]

...GoooooooooooooooooD AfTeR-nOoN..EVERYbOdY..
 

[monte]

ยังจำได้ถึงตอนเรียนกับท่าน จะต้องมีเพื่อนคนนึงลุกไปเปิดประตูให้แม่มะลิกับไอ้เตี้ยเข้ามานั่งบนเวทีห้องสโลป

แล้วช่วงงานสแตนด์เชียวร์ ก้อตรงนั้นแหละที่เราไปนั่งนอนเตรียมงานกันครับ อิอิ

[asva]

ที่สำคัญ ที่เด็กสโม ต้องโดนคือ

แม่มะลิ หมาอาจารย์โดนเด็กสโมย้อมสีขนให้ ไม่ขอบตา ก็หาง

แล้วก็โดนอ.คริส ด่า ฮ่าๆๆๆ

[asva]

มีอีกๆๆๆๆๆ

ตีกลองสันทนาการ ตอนชั่วโมงอาจารย์สอนภาคพิเศษ

แล้วอาจารย์ก็ออกมาโวยวาย

ทำให้ด็กสโม จำไว้ว่า ... ระวัง อาจารย์ฝรั่งคนนี้ให้ดี !!!!

แล้วเอาไประบายกะหมาๆ สมุนอาจารย์ 

[monte]

แลดูว่าประสบการณ์ ความประทับใจของเด็กสโม กับลูกศิษย์ของอาจารย์นี่ มีความแตกต่างด้านเนื้อหานิดหน่อยนะคับ 555